A A A

Ogólne zasady pracy z dzieckiem

 

 

Terapia -  z greckiego therapeia - leczenie. Określana jako "działanie za pomocą środków medycznych na przyczyny i objawy choroby w celu przywrócenia pacjentom zdrowia".

Terapia pedagogiczna to "oddziaływanie za pomocą środków pedagogicznych (wychowawczych i dydaktycznych) na przyczyny i przejawy trudności dzieci w uczeniu się, mające na celu eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich ujemnych konsekwencji".

Terapia pedagogiczna jest interwencją wychowawczą, zmierzającą do spowodowania określonych, pozytywnych zmian w zakresie sfery poznawczej i emocjonalno - motywacyjnej oraz w strukturze wiedzy i umiejętności szkolnych dziecka.

Celami szczegółowymi terapii są: stymulowanie i usprawnianie rozwoju funkcji psychomotorycznych, wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach uczniów, eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecznych konsekwencji.

 




Zasady terapii pedagogicznej  wg. I. Czajkowskiej i K. Herdy "Zajęcia korekcyjno - kompensacyjne w szkole".

Zasada indywidualizacji środków i metod oddziaływania korekcyjnego

Konieczność indywidualnego programowania zajęć korekcyjnych, dostosowania środków, metod dydaktycznych i wychowawczych do indywidualnych możliwości konkretnego dziecka.


Zasada powolnego stopniowania trudności w nauce czytania i pisania, uwzględniającego złożoność tych czynności i możliwości percepcyjne dziecka

Stopniowanie trudności dotyczy zarówno objętości opracowywanego materiału, jak i jego przystępności dla dziecka. Należy przechodzić od ćwiczeń elementarnych, prostych, obejmujących niewielki zakres materiału do coraz bardziej złożonych i wymagających opanowania coraz większych partii materiału dydaktycznego. Warunkiem przechodzenia do zadań trudniejszych jest sprawne wykonywanie ćwiczeń na niższym poziomie. Nie mogą tu obowiązywać ograniczenia czasowe, gdyż przezwyciężanie trudności jest uwarunkowane indywidualnymi możliwościami danego dziecka. Jest trudne do określenia w czasie.

Zasada korekcji zaburzeń: ćwiczenie wszystkich funkcji najgłębiej zaburzonych oraz najsłabiej opanowanych umiejętności

Podczas zajęć najwięcej czasu trzeba przewidzieć na ćwiczenie funkcji najsłabiej rozwiniętych w różnych czynnościach, przestrzegając zasady stopniowania trudności i zasady indywidualizacji. Należy pamiętać, że im głębiej jest zaburzona dana funkcja, tym większa podatność dziecka na zmęczenie wykonywaniem czynności angażujących tę funkcję. W początkowym okresie zajęć bardzo ważne zatem jest przeplatanie ćwiczeń funkcji bardziej i mniej sprawnych, a w ćwiczeniach czytania i pisania - łączenie ich w jednym zadaniu, bazując raz na spostrzeganiu wzrokowym, raz na słuchowym i stosowanie przerw na odpoczynek.

 




Zasada kompensacji zaburzeń: łączenie ćwiczeń funkcji zaburzonych z ćwiczeniami funkcji niezaburzonych w celu tworzenia właściwych mechanizmów kompensacyjnych

Dzieci napotykające trudności w opanowaniu umiejętności czytania i pisania, szukają sposobów przezwyciężania ich, aby uniknąć złych ocen. Przy zaburzonej analizie i syntezie słuchowej, a dobrej pamięci wzrokowej uczą się na pamięć całych czytanek, zapamiętują położenie wyrazów względem obrazka, brzegu kartki. Pytane na wyrywki, potrafią wskazać określony wyraz, nie czytając go jednak, tylko rozpoznając po cechach przypadkowych. Jest to mechanizm kompensacyjny. Polega on na zastąpieniu czynności jednej funkcji (słuchowej) drugą (wzrokową). W takim mechanizmie czynności analizy i syntezy słuchowej są omijane i funkcja ta nie jest usprawniana, skutkiem czego deficyt nie maleje, lecz z czasem się pogłębia. W późniejszym okresie nauki, gdy czytanki stają się coraz dłuższe, a wyrazy nowe i trudniejsze, dotychczas nie spotykane ujawniają się trudności dziecka w dużym nasileniu.
Zadaniem terapeuty będzie wytworzenie u dziecka takich mechanizmów psychologicznych, w których funkcje sprawniejsze pełnią rolę kompensacyjną, wspierając czynności funkcji zaburzonych. Właśnie takie ćwiczenia korekcyjno - kompensacyjne wyrównują skutki mikrodefektów, usprawniają procesy integracji psychomotorycznej oraz ułatwiają opanowanie trudnych dla dziecka umiejętności, zwłaszcza czytania i pisania.

 




Zasada systematyczności

W miarę możliwości zajęcia powinny odbywać się jak najczęściej, najlepiej codziennie. Częstotliwość i systematyczność prowadzonych zajęć wpływa pozytywnie na opanowanie i utrwalanie nabytych umiejętności.
Dozowanie ćwiczeń w czasie dotyczy długości ich trwania oraz przerw odpoczynkowych. Ćwiczenia jednej czynności nie powinny trwać zbyt długo. Długość czasu ich trwania uzależniona jest od głębokości zaburzenia, od rodzaju zaburzonej funkcji i rodzaju czynności, a także od motywacji i indywidualnych możliwości wysiłkowych dziecka. Najbardziej męczące są ćwiczenia percepcji słuchowej, dlatego powinny trwać kilka minut. Można do nich kilkakrotnie do wracać podczas zajęć. Ćwiczenia sprawności manualnej, percepcji wzrokowej oraz koordynacji wzrokowo - ruchowej mogą trwać do kilkunastu minut. Dozowanie ćwiczeń w czasie i przeplatanie ich przerwami przynosi znacznie lepsze rezultaty niż sadzanie dziecka do książki. Czynność trudna staje się wówczas czynnością znienawidzoną, a efektów nadal nie ma.


Zasada ciągłości oddziaływania psychoterapeutycznego

Działania psychoterapeutyczne pełnią funkcje profilaktyczne, które chronią przed dalszymi negatywnymi następstwami niepowodzeń szkolnych. Potocznie uważa się, że dzieci źle się uczą, ponieważ nie chcą się uczyć z powodu złej woli i lenistwa. Analiza kliniczna dowodzi, że zależność ta jest odwrotna. Dzieci nie chcą się uczyć, ponieważ źle się uczą z powodu różnych niezależnych od nich przyczyn (na przykład deficyty w sferze poznawczej i motorycznej), które dodatkowo potęgują trudności w nauce spowodowane mikrodefektami. Efektem tych trudności jest zanikanie motywacji do nauki. Zadaniem terapeuty jest nie tylko spowodowanie, aby dzieci mogły się uczyć, lecz także aby chciały się uczyć. W tym celu konieczne jest stosowanie elementów oddziaływań psychoterapeutycznych w procesie terapii pedagogicznej.
Działania psychoterapeutyczne powinny być nastawione na eliminowanie i zapobieganie sytuacjom stresującym; stworzenie klimatu życzliwości i zaufania, w którym dziecko poczuje się dobrze; wyzwalanie aktywności i potrzeby współdziałania w usuwaniu własnych kłopotów. Bardzo ważne jest zaspokojenie potrzeby sukcesu poprzez stwarzanie sytuacji dających okazję do zadowolenia, doświadczenia radości z osiągnięć w pracy. Realizuje się to poprzez stawianie zadań, które dziecko jest w stanie wykonać i poprzez wykorzystanie jego zainteresowań. Dziecko zyskuje poczucie własnej wartości, co mobilizuje je do dalszych działań. Zainteresowanie ucznia zajęciami oraz utrzymanie jego aktywności osiąga się dzięki prowadzeniu urozmaiconych form ćwiczeń, stosowaniu gier i zabaw oraz ćwiczeń relaksacyjnych.

 

  • Na terenie domu

  • Na terenie szkoły

     

    Uwagi dotyczące postępowania wobec ucznia z dysleksją rozwojową:

    1.Oceniać osiągnięcia we właściwy sposób. Udzielać pochwały po każdej poprawnej odpowiedzi, natomiast unikać stawiania ocen za odpowiedzi słabe i nie na temat.

    czytaj więcej